« كسى كه زمان خود را بشناسد ، دستخوش مسائل اشتباه‌انگيز نمىشود و حق و باطل بر او پوشيده نمىماند . » به خاطر همين مسئله او طلاب را تشويق مىنمود ، به سير و سياحت در جهان ، اين همان كارى است كه استعمارگران و كشيشان از طريق سيّاحان و خاورشناسان كردند ، و وجب‌به‌وجب خاك كشورهاى اسلامى را درنورديدند و شناختند . با اينكه قرآن كريم به ما گفته برويد و بشناسيد نرفتيم و نشناختيم ، و به چنين روزى افتاديم كه هستيم ، ما يك بار ديگر ، بر خلاف وصيت على عليه السّلام رفتار كرديم . يعنى ديگران در عمل به قرآن بر ما سبقت گرفتند . حال آنكه وصيت حضرت امير بود كه ديگران در عمل به قرآن از شما سبقت نگيرند ، آنوقت افتاديم به روزى كه حضرت امير عليه السّلام پيش‌بينى كرده بود : « فو اللّه ما غزى قوم قطّ فى عقر دارهم الّا ذلّوا » . « به خدا سوگند ، هرملتى كه درون خانهء خويش بجنگيد ، خوار و مغلوب گشت » . سخن امام ، در پهنه‌هاى اجتماعى و نبردهاى فكرى و انديشه‌اى اعتقادى و جهاد فرهنگى صادق است . منحصر به نبرد و جنگ نظامى نمىباشد . ما مسلمين عوض اينكه فرهنگ اسلامى را به سرتاسر جهان ببريم و نقل كنيم ، نشستيم تا بيگانگان فرهنگ خود را آوردند ، بر ما وارد كردند ، اكنون درگيرى ما با اين فرهنگ از بيرون آمد و مبارزه با بديهاى آن مانند جهاد و دفاع ، در درون خانه است . . . لا حول و لا قوة الّا باللّه .